Αφιέρωμα στην ποίηση της Ελένης Κοφτερού

Ο ΧΑΡΤΗΣ 

στη Μαρία Κυριακίδου


Στο γαλάζιο του
διαβάζουμε συλλαβιστά
κάθε τόσο
τους έρωτες
που μέσα τους κολυμπήσαμε

στις αναβαθμίδες
του πράσινου
βόσκουν αμέριμνα
τα ονειροζώα μας

Στα σκούρα φαράγγια του
ψηλαφούμε
κουφάρια λέξεων
που πετάξαμε από ψηλά
όταν κάποτε
τις βαφτίσαμε ευχές

Το σώμα μας
είναι ο μόνος χάρτης
σ' ιλουστρασιόν χαρτί
όλες οι κλίμακες
του φόβου χαραγμένες
στέκουν εκεί
φύλακες-σκυλιά
εκπαιδευμένα να δαγκώνουν

Από το "γράμμα σε γενέθλια πόλη"/ Εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ

ΟΙ ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΤΗΣ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΥ

Όταν γυρίζανε το βράδυ στις σκηνές τους
οι εξόριστοι της Μακρονήσου
(όσοι γλιτώνανε την απομόνωση)
έβγαζαν από πάνω τους τα λερωμένα
ρούχα της άγριας ερημιάς
κι έπειτα
διάβαζαν Όμηρο και Σαίξπηρ
Παλαμά, Πάμπλο Νερούντα
χωρίς λέξεις και βιβλία.
Κάποιοι έπαιζαν μελωδίες
χωρίς βιολιά, δίχως κιθάρες
και μία γυναίκα που είχαν ξεριζώσει
τα μαλλιά της
(φορούσε ένα μαντίλι
φτιαγμένο από φλούδες φεγγαριού)
χωρίς φωνή
τραγούδια για το δίκιο τραγουδούσε
καμιά φορά και για τον έρωτα.

Ένα βράδυ την πολιόρκησε
μία μικρή αυταρέσκεια
κι ακουμπώντας νωχελικά στο πιάνο
-χωρίς ουρά φυσικά-
τίναξε ελαφρά το κεφάλι της
και τα μαλλιά της έλαμψαν.

Το πρωί ξαναντύνονταν όλοι
την υπομονή ή την απελπισία
και σιωπηλοί βαδίζανε
προς τα βασανιστήρια της μέρας.

ΧΙΟΝΑΤΗ

Το ξέρω πως το βασιλόπουλο
ήταν απλά μια «λύσις»
στη χιονισμένη
του παραμυθιού αμμουδιά
για να κοιμούνται ήσυχα
τα κοριτσάκια

Κι εσύ
αιώνες τώρα
ρεμβαστικά ησυχάζεις
στο διαφανές σου φέρετρο
για να μπορούνε
του δάσους τα πουλιά
το μυστικό τους δείπνο
ν’ αναπαρασταίνουν
κάθε πανσέληνο
πάνω στα εφτά καυτά
φιλιά που αναβοσβήνουν
στο λαιμό σου

Τις άλλες
της σκληρής παραμυθίας νύχτες
ξέρω πως δε λυγίζεις
κρατάς μέσα στα χέρια σου σφιχτά
και τις πιέζεις στα μαλακά πλευρά σου
δεκατέσσερις μικρές γροθιές
που πάλλονται
χτύποι
καρδιάς αφάγωτης

Μάθε πως δε γελάστηκα
ήξερα ανέκαθεν
πως αν το ήθελες
μπορούσες να το φτύσεις
εκείνο το δηλητηριασμένο μήλο…

Ε. Κοφτερού

ΑΦΙΣΑ

Να’ μουν στο Μάη του’ 68!

Εκείνο το κορίτσι θα’ θελα να είμαι
που φιλάς με πάθος
κρατώντας την κόκκινη σημαία
στην αφίσα που είχα
στο μέσα φύλλο της ντουλάπας μου

τότε που ήξερα
μόνο της εφηβείας την επανάσταση
και έψαχνα
στο λεξικό τη λέξη: "ουτοπία"

Δεν κατάφερα
τη "φαντασία στην εξουσία" να βάλω
κι η αφίσα από καιρό
έχει ανακυκλωθεί

Μόνο στην παλιά ντουλάπα
υπάρχει ακόμη
ένα τετράγωνο κομμάτι
τ' ουρανού μου

Ε. Κοφτερού


Πιο ανυπόφορο
από την ανία
πιο αιχμηρό από τη μοναξιά
σκληρότερο από τη θλίψη
ερώτων χαμένων
πιο άβολο απ' τη ματαίωση
πιο βασανιστικό από
της ύπαρξης
τα σπουδαία ελλείμματα
είναι η μακρινή κραυγή
της πείνας
που ακούω συχνά
όταν άνεμοι νότιοι
πνέουν από την Αφρική

Ε.Κοφτερού


Ευλογημένη που πιστεύεις
στον Κόκκινο Άγιο
όποιο κι αν είναι τ' όνομά του
και τα γράμματα που στέλνεις
ίσως κάποτε
στα χέρια σου βρεθούν
με το γύρισμα του ανέμου...

Τα δέκα χρόνια σου
είναι η τέλεια φάτνη
μόνο εκεί χωρά ακριβώς
δεν περισσεύει
δε στενεύει
η αγάπη για τον κόσμο...

Ε.Κοφτερού (αφιερωμένο στη δεκάχρονη Σοφία Τσαγγούρη)

Γράμμα σε γενέθλια πόλη

Σου γράφω
για τ’ ανιαρά
δυσανάγνωστα μεσημέρια
της εφηβείας μου
που μου γύρισαν
την πλάτη
αφού κι εγώ από καιρό
τα είχα περιφρονήσει.
Σου γράφω
για τις ύπουλες ενοχές
τους σφιχτοδεμένους φόβους
και τις συμμαχίες
της μοναξιάς.
Σου γράφω για το
μαύρο απουσιολόγιο
της απώλειας.
Πήρε την πρώτη
παρουσία του
στη Γ’ Γυμνασίου
κι από τότε προσθέτει
νέα φύλλα.
Για τη Γεωμετρία της νοσταλγίας
800 Km σε ευθεία
μια ώρα με ταχύτητα αεροπλάνου
Σου γράφω για τη λαχτάρα
εκείνου του απογεύματος.
Πετούσε απ’ το πρωί
πάνω απ’ τον Χορτιάτη
με ξαφνιασμένες φτερούγες.
Για το Γενάρη που
ξεφορτώθηκε
απ’ το πέτο του το κρύο
και καρφίτσωσε το ζεστό
χαμόγελο των ματιών σου.
Για τα βήματά μας
νεογέννητα ροδαλά θαύματα
σαστισμένα μπουσουλούσαν
στο πεζοδρόμιο.
Για τα φιλιά πεταλούδες
που χτυπούσαν
στα τοιχώματα της επιθυμίας
κι έπειτα
με μεθοδικές κινήσεις
ύφαναν κουκούλια
κι έμπαιναν μέσα
άρχιζαν μακρόχρονη
απεργία πείνας
μέχρι να ξαναγίνουν γύρη.
Για τη μυστική μελωδία
των γυμνών δένδρων
στην πλατεία Αγίας Σοφίας
που σκέπαζε την τραχιά
φλυαρία των πραγμάτων
Τέλος/
σου γράφω για τους μικρούς ήλιους.
Ξεμύτισαν
μέσα στο σκούρο απόγευμα
απ’ τον Θερμαϊκό,
τσουρούφλισαν
τις ρώγες των δαχτύλων μας
κι έπειτα βούτηξαν
στην υγρή φυλακή τους

υγ. Το έχεις άραγε εκείνο
το παράξενο αλφαβητάρι
που μας χάρισαν;
Εξειδικευμένο για
αμφίβιες φτερωτές λέξεις;

Από το "Γράμμα σε γενέθλια πόλη" εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Ο χωροχρόνος του φόβου

Συνήθως μαύρη νύχτα
μα ίσως και ξημέρωμα
συντεταγμένοι
όλοι οι φόβοι
δένδρα ξυλευμένα
χοροπηδούν στα βλέφαρα

(ο χωροχρόνος
του φόβου
τόσο προβλέψιμος
ανία πια μου προκαλεί)

Δεν αποδέχομαι
το στερεότυπο
το τρέμουλο
αξιώθηκα
της ευτυχίας
σε κήπο με λαβύρινθο
εκεί που θάλλει
μόνο η νύχτα
είδα
έναν μικρό σκαντζόχοιρο
σφιχτά να αγκαλιάζει
τη χελώνα
χωρίς καθόλου φόβο
μόνο με εξαίσιες
νύξεις πάθους

Ε. Κοφτερού (14/8/2013)





Η Ελένη Κοφτερού είναι γεωπόνος. Κατάγεται απ' τη Θεσσαλονίκη αλλά ζει και εργάζεται στην Καλαμάτα. Η πρώτη της ποιητική συλλογή: "Γράμμα σε γενέθλια πόλη" τιμήθηκε με το βραβείο "Μαρία Πολυδούρη 2013 " .Ποιήματα και διηγήματά της υπάρχουν δημοσιευμένα σε διάφορους ιστότοπους. Μπορείτε να έρθετε σε επαφή με την Ελένη μέσω του λογαριασμού της στο FACEBOOΚ:  https://www.facebook.com/elenkofter?fref=ts