H απολιτικοποίηση των Ελλήνων στα χρόνια του "μνημονίου"

Αμιγώς πολιτικό το σημερινό άρθρο φίλες και φίλοι αναγνώστες μιας και έχω την αίσθηση πως διαχρονικά αγνοούμε τι σημαίνει πολιτική. Παλιότερα νομίζαμε πως πολιτική είναι ο στείρος κομματικός δογματισμός, ο φανατισμός, η ημετεροκρατία, ο νεποτισμός ,το ρουσφέτι και άλλα στρεβλά που ανάγονται στην Ανατολική Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία αλλά και στην πολιτική δράση εγχώριων πολιτικών ταγών του 19^ου αιώνα( Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, Δηληγιάννης), αλλά και πιο πρόσφατων (Καραμανλική Δεξιά, πολιτική δυναστεία Παπανδρέου κτλ.) στους οποίους στραφήκαμε για να καλύψουμε τις επιδιώξεις μας και οι οποίοι προς άγρα ψήφων βάλθηκαν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες  μας για να εναλλάσσονται στην εξουσία για σαράντα χρόνια. Προϊούσης όμως της κρίσης και της αδυναμίας των κομμάτων να συντηρήσουν το άλλοτε κραταιό πελατειακό κράτος , σημαντικό μερίδιο της ελληνικής κοινωνίας δρώντας εντελώς υστερόβουλα έκλεισε την πόρτα στους παραδοσιακούς κομματάρχες και έπαψε να ενδιαφέρεται για τα κοινά αγνοώντας πως πολιτική είναι η τέχνη που καθιστά κάποιον πολίτη απομακρύνοντας τον απ’ τον χάσκοντα όχλο και του εξασφαλίζει του την πολυπόθητη αυτοδιάθεση και τις προϋποθέσεις που καθιστούν δυνατή τη συμβίωση με το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Όπως είναι φυσικό, αφόρμηση για την ανωτέρω αμετροέπεια  είναι οι πρόσφατες αυτοδιοικητικές και ευρωβουλευτικές εκλογές καθώς ταπεινή μου γνώμη είναι ότι τα γεννητούρια της κατά τον θυμόσοφο λαό «γκαστρωμένης» κάλπης είναι αποκαρδιωτικά. Για να γίνω σαφέστερος και αποβλέποντας στη συνδιαλλαγή και στον γόνιμο αντίλογο θα παραθέσω τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξα αποτιμώντας τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών τα οποία θεωρώ απότοκο της απολιτικοποίησης που κατατρύχει  πολλούς συμπατριώτες μας τα τελευταία χρόνια.

α) Ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ελέω της εκλογής του υποδικού Μπέου στη δημαρχοντία του Βόλου ,του άλλοτε δεξιού χεριού του Γκαγκάτση Σταθόπουλου στην Οιχαλία ,τα πανηγύρια με ερυθρόλευκες σημαίες που ακολούθησαν την εκλογή των Μαρινάκη-Μώραλη  στο λιμάνι του Πειραιά, την λαϊκής αποδοχής απόπειρα του Ζαγοράκη να φέρει την κούπα από το Στρασβούργο , τις διόλου ευκαταφρόνητες 42000 ψήφους που συγκέντρωσε το Παναθηναϊκό Κίνημα στις Ευρωεκλογές αλλά και την έδρα που κατέκτησε στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων. Επίσης δεν πρέπει να παραλείψουμε και την ευτυχώς ευάριθμη μερίδα οπαδών της ΑΕΚ που υποκινούμενοι απ΄τον Μελισσανίδη (κολλητό του πρωθυπουργού) καταφέρθηκαν κατά της Ρένας Δούρου για το θέμα της κατασκευής του νέου γηπέδου του συλλόγου στη Νέα Φιλαδέλφεια.

β) Δημοσιογράφοι-σκιώδεις κυβερνητικοί εκπρόσωποι και κατ΄εξακολούθησιν προπαγανδιστές φαίνεται πως επέτυχαν στα προκαταρκτικά και αναβαθμίστηκαν: Παντελής Καψής, Γιώργος Κύρτσος, Μαρία Σπυράκη, απέτυχε ειρήσθω εν παρόδω ο αξιοπρεπής Στέλιος Κούλογλου.

γ) Τα εύπεπτα τα χαμηλής αισθητικής αξίας τηλεοπτικά προγράμματα αποτέλεσαν το εισιτήριο για την έναρξη μιας γλυκιάς !!!  πολιτικής καριέρας στον Ηλία Ψινάκη που εξελέγη δήμαρχος Μαραθώνα.

δ) Το διαρκώς προβαλλόμενο από τα ΜΜΕ νεοπαγές «ΠΟΤΑΜΙ » δεν προέκυψε από παρθενογένεση και συν τοις άλλοις πληροί τις προϋποθέσεις για να καταστεί μετενσάρκωση της αποθνήσκουσας ΔΗΜΑΡ.

ε)Ένας στους 10 Έλληνες ελέω ανοησίας, ημιμάθειας ψευτοαγανάκτησης, ραγιαδισμού και γραικυλισμού ή οιασδήποτε άλλης εγκεφαλικής βλάβης ψήφισε το βδελυρό νεοναζιστικό κόμμα (κατ΄επίφασιν λαϊκό μέτωπο) που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των μεγαλοεργολάβων στέλνοντας στο κοινοβούλιο δύο απόστρατους στρατηγούς (δυστυχώς ο ακραίος συντηρητισμός μαστίζει τις ένοπλες δυνάμεις και τις καθιστά αντιπαθείς στον υγιώς σκεπτόμενο πολίτη) και τον πατέρα ενός δολοφονημένου σκοπού των γραφείων της ΧΑ στο Νέο Ηράκλειο.

στ) Η εκλογή του γηραιού Μανώλη Γλέζου και της Κωνσταντίνας Κούνεβα είναι συμβολική αλλά ουσιαστικά δεν μπορεί να προσφέρει κάτι εκπροσωπώντας την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο .

Ενώ στον αντίποδα θετικό είναι το γεγονός ότι η Αριστερά (Ριζοσπαστική και Κομμουνιστική ) διεύρυνε τις δυνάμεις της στις Ευρωεκλογές και κατέκτησε σημαντικούς δήμους και σαφώς τη μέγιστη Περιφέρεια της Ελληνικής Επικράτειας, καθώς τα στελέχη της Κουμουνδούρου και του Περισσού( που ελέγχεται για τον απομονωτισμό του )πρέπει να μάθουν να αγαπούν την ευθύνη προκειμένου να  μετατρέψουν την ψήφο διαμαρτυρίας σε ψήφο εμπιστοσύνης και ελπίδας προκειμένου να παρουσιάσουν μια νέα, προοδευτική και σαφέστατα πιο συμμετοχική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας .

Επιμέλεια: Κ. Π. ΚΩΣΤΕΑΣ